Zo kan de kerk ook zijn. Of moet ik zeggen: dit is pas kerk-zijn? Okay, de dienst duurt wat lang. Nu al 44 weken 24/7. Maar als je, zoals wij gisteren, daarvan 4 uren mag vullen, die omvlogen , dan heb je het goed gehad.
We zaten in een kring, met daaromheen soms 5, soms 10, soms 20 belangstellenden. Af en toe liepen er mensen binnen, namen even plaats en gingen weer. Anderen bleven geheel tegen hun bedoeling in de hele dienst uitzitten. Een paar kinderen lagen opzij te kleuren of een boekje te lezen. Er werd gelachen, gebeden, gehuild. Gezongen, geluisterd, gedeeld. We bekeken en bespraken schilderijen. We waren stil.
Het ging over eenzaamheid en over Jezus die begon met zien. Hij zag de 38 jaar zieke man in Bethesda (Johannes 5). Hij draaide Zich om om de genezen vrouw, die Hem sneaky, vol verwachting had aangeraakt, te zien (Markus 5).
We deelden met elkaar wat een mens eenzaam kan maken. Wat kan maken dat je niet gezien wordt. Een zonde bijvoorbeeld. Een chronische ziekte. Een angst die je met niemand durft te delen. Armoede. Niet voor vol aangezien worden. We maakten het concreet door iets daarvan op te schrijven. Van de papiertjes maakten we propjes, die we naar voren gooiden, in de kring. Anoniem, maar kwetsbaar. De een beschreef de pijn dat ze al 20 jaar geen contact meer heeft met haar zoon. De ander benoemde zijn of haar (?) onzekerheid over of hij of zij (?) nu man was of vrouw. Weer een ander schreef over zijn gevoel dat hij niet echt gezien werd om wie hij was. En het riep herkenning op. Emoties stroomden over, tranen vloeiden, be-amende gezichten. Zo ervoeren we wat ons werd voorgehouden: van delen word je rijker! Wij leerden het belang van oordeelloos luisteren naar de ander en naar de ander kijken vanuit je hart. Dat is MENS-zijn.
Ja, dit is toch wel wat je in de kerk zoekt: openheid, veiligheid, warmte, aandacht, ruimte. Die we ook gunnen aan het gezin waar al die mensen in deze kerkasiel-dienst nu al bijna een jaar omheen staan! In de pauze sprak ik een bezoeker. Hij was met een groepje gemeenteleden uit het westen van het land naar Kampen afgereisd om een mand vol cadeautjes aan te bieden voor iedereen die zich met hart en ziel voor het kerkasiel inzet. En de lijst met vrijwilligers wordt langer en langer. Steeds meer mensen gunnen het zichzelf geraakt te worden door zoveel liefde, zoveel volhouden, zoveel wegcijferen. Zoveel hopen.
Wat er in Kampen gebeurt bindt over alle grenzen heen mensen samen. Mensen die hun hart laten spreken. Dit gun je ieder die zich zorgen maakt over de toestand in Nederland. In Kampen worden zachte krachten zichtbaar. Het maakt zichtbaar dat er hoop is voor Nederland!
Pastor Gert 
Plaats een reactie